Jednego dziadka, taty mojej mamy, nigdy nie poznałam, bo zmarł 2 lata przed moimi narodzinami. Jego żona, czyli moja kochana babcia, żyje i ma 88 lat. Kiedyś, w sumie to całkiem niedawno, bo jeszcze 5 lat temu, była energiczną, obrotną kobietą, uwielbiała robić serwetki na szydełku i sweterki na drutach, kiedyś nawet wydziergała mi strój bikini, jak była moda na te kordonkowe Niestety, babcia miała 5 lat temu wypadek, zemdlała w domu i przewracając się, rozbiła sobie głowę. Od tamtej pory to nie ta sama osoba. Nic nie chce robić, jak się do Niej mówi, to niby przytakuje, ale widać, że nie słucha, tylko gdzieś błądzi myślami, większość dnia spędza w łóżku, nie chce Jej się ruszać, ma w nosie swój wygląd i w ogóle zrobiła się taka dziwna. Ja wiem, że to wszystko to starość, ale trochę mi szkoda, że aktualna postawa babci zaciera trochę te fajne wspomnienia z mojego dzieciństwa, które są z Nią związane

Od strony taty moja babcia zmarła, gdy miałam niecałe 8 lat. Bardzo to przeżyłam, bo mieszkaliśmy dość blisko i dziadkowie często nas odwiedzali. Babcia była fajna, taka typowa babcia, która zrobiła pyszne ciasto, wzięła na kolana, przeczytała bajkę Zawsze była uśmiechnięta! Dziadek zmarł w 2005 roku, wtedy nie miałam z Nim już dobrego kontaktu, bo po śmieci babci ożenił się z taką jędzą, przez którą wszyscy uwierzyliśmy, że czarownice naprawdę istnieją